Ölemezsin Şiiri - Anıl Şen Pika Şair

Hoş geldin sevgilim... Yoruldun mu?
​Geç otur; bak, kahven tam sevdiğin gibi, dumanı üstünde. Evet, evet; sade ve şekersiz. Evet, parmağımı batırdım.

​Ben mi? Ben de yoruldum. İnsanlar... Yoruyorlar artık beni. Sıkıldım, onlardan uzaklaşmak istiyorum. Yok, takmıyorum merak etme;
​Anlatamıyorum bu kör insanlara, anlamıyorlar!
​'Gittiler' diyorlar, 'Yoklar artık, toprağın altında ikisi de...' Kahkahalar atıyorum arkalarından, ne kadar da aptallar! İşte buradasın, tam karşımdasın, gülümsüyorsun yine. Beşiğe bakıyorum; bebeğimizin minicik elleri kıpır kıpır... Sadece senin kokunu arıyor, ağlaması bu yüzden, biliyorum. Karnını doyurdum, altını değiştirdim, gazını çıkardım...

​Ama yapma... Yüzünü asma öyle, gitmiş gibi bakma bana! Hiç doğmadı bebeğimiz deme 'Biz öldük' deme, o harfleri dizme yan yana! Ben kurutmadım mı gözyaşlarınızı? Hayırrrr! Ama hayır, yok, yok; ağlamak yok! Tırnaklarımla kazıdım sizi bu odanın havasına, kimse söküp alamaz. Ben deli miyim ki inanayım onların yalanına?
​Baksalar görecekler! Soluğun değiyor fincandaki kahveye, bebeğimizin kokusu sinmiş yastığın köşesine... Eğer siz öldüyseniz, ben kiminle konuşuyorum her gece? Eğer siz yoksanız, bu göğsümdeki yangın neyin nesi?
​Gitmeyin... Niteliksiz gölgeler gibi fısıldamayın kulağıma. Diğer insanları haklı çıkarma, 'Ölüyüz' deme ne olur! Siz buradasınız... Ben var olduğum sürece sizi bu odada yaşatmaya devam edeceğim. Gerekirse aklımı yakacağım ama o beşiği asla boş bırakmayacağım... Bu fincan da hep dumanı üstünde kalacak.
​Tamam, kızma bana; bırakacağım sigarayı da. Biliyorum, evet, çok kötü kokuyor ama ne yapayım? Yokluğunuzda bir tek bu iyi geliyor.
​Bak, yine soğutuyorsun kahveni... Hadi, bir yudum al. Al ki bilsinler; bu odada ölümün değil, sadece bizim hükmümüzün sürdüğünü..."