Gelirsen güneşe demlenmiş gözlerinle gel
Ve mutluluğu koymalısın sol omuzuna
Bakışlarında hayat olmalı, canım diyen
Kinden, nefretten, her tülü koşullu sevimsiz tuzaklardan arınarak gelmelisin bana
Hayatı benimle taşıyacak kadar yürekli olmalı yüreğin
yüzünde iki çift pencere gördüm
ömrüme yazılmış bir pencere
gözbebeklerinden arta kalan taneleri saydım
kaldır pencerenden demir parmaklıkları
ben o pencereden
öyle gel ki
sussun içimde üşüyen yalnızlık
hiç bir umutsuzluğa yer olmasın
kimselerin görmediği güneş ikliminde gel
hiç yaşamadığım sevdalar dillensin
küçük sevgilere büyüdüm
büyük sevgiler içinde
vazgeçmesini bildim
büyüdüm
büyüdükçe yalnızlığımda büyüdü
Açlık;
Dünyanın masun çocuklarını öldürüyor
Gözlerindeki ışığı almış korkuya yenik
Soluk yüzlere acılar konmuş
Onların tombul göbekleri de yok
Bugün düşüncelerimle buluştum
Oysa hiç sözleşmemiştim
Falanca gün falanca saat diye
İşte şimdi kalem elimde dilimde yüreğimde
O zaman başlayalım kaldığımız yerden
yaşamak ciddi iştir
seni ciddiye almıyorsa
kendi sorunu
yokmuşum gibimi davrandı
hiç sorun değil
varsın davransın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!