"okumadığın Mektup" Şiiri - Zeynep Koçar

"OKUMADIĞIN MEKTUP"
Bunu okurken yanımda olmayacaksın
Zaten bir süredir hiçbir şeyin yanımda olmadığı gibi
Hastane odaları insanı yalnızlığa alıştırıyor
Önce sesler azalıyor, sonra umut

Doktorlar kelimeyi seçerek konuşuyor
Ben kelimelerin arasındaki boşluklardan anlıyorum gerçeği
Zamanım az,ama seni sevmek için yetti inan buna
Saçlarımı kaybettiğim gün çok ağladım
Aynaya baktım ve sadece şunu düşündüm

"Beni böyle görseydi de sever miydi?"
İnsan ölürken bile sevilip sevilmediğini sorguluyormuş
Geceleri ağrılar uyutmuyor ama asıl acı bu değil
Asıl acı, sana anlatamadığım şeylerin benimle birlikte gömülecek olması

Seni sevmek kolay değildi
Çünkü sen hayata tutunuyordun
Bense hayattan yavaş yavaş koparken senin yanında hep güldüm sen hissetme diye
Ama içimde hep bir veda taşıdım

Biliyor musun, insan ölmeden önce
En çok küçük şeyleri özlüyormuş
Bir ses tonu, bir mesaj bildirimi,
Omuzuna yaslanmak, ben hepsini seninle tamamladım
Bu mektubu sana göndermeyeceğim üzülmeni istemiyorum
Benim gidişim sana yük olmasın diye

Ama eğer bir gün gece ansızın için sıkışırsa,
Hiç yoktan kalbin acırsa bil ki bu benim
Sana veda edememiş bir kalbin son çırpınışı
Beni güçlü hatırla, hastane kokularıyla değil gülerken bıraktığım anılarla

Şimdi gözlerim ağırlaşıyor
Kalem elimden kayıyor
Bu satırdan sonrasını yazabilir miyim?
Ama bilmeni istediğim bir şey var;
Seni çok seviyorum

06.02.2026