İnsan ister ise kalpte yarini
Aşk için uğraşır, kime ne bundan
Gönül arzu etse dost didarını
Ummana karışır, kime ne bundan
Deryaya dalanlar kendini bulur
Ay dolanır yıllar geçer
Geleceksen gel sevdiğim
Şu hayattan ömür gider
Daim benle kal sevdiğim
Sabah olur söker şafak
Bende bu dünyaya köle mi geldim?
Birde bu çağ çoktan kapandı derler
Evrilmiş kölelik devam ediyor
Birde bu ahvale uyalım derler
En büyük kafestir insanın kendi
Doğruya inanmak, yeterli sanma
Doğru işler yap ki, doğru olasın
Herkes birbirini, eleştirirken
Sen adım atarak, bir yol alasın
Haksızlık dünyayı, öyle sararsa
Kulak ver sevdiğim dinle ne derim?
Senin aşkın küle, çevirdi beni
Melekten güzeldin sen bana yarim
Terk edip gidişin, devirdi beni
Acımadın zalim bana zulm ettin
Deniz gözlerinde kaybolup gittim
Aradım kendimi, bulamadım ben
Ateşler içinde kül olup bittim
Ne halle düşmüşüm, bilemedim ben
Yar senin sırrına ereyim dedim
Konuşmadın benle küstün darıldın
Oysa ben sadece, sana yandım yar
Ne yaptım da böyle bana kırıldın
İnan ki her zaman, seni andım yar
Çıkmıyor aklımdan tatlı sözlerin
İster hafif olsun, isterse ağır
Hatalar insana, bir dert vermesin
Kimsede bir kusur, arama sakın
Korku içimizde, hüküm sürmesin
Kaygının kimseye, faydası olmaz
Şu yalan dünyanın rengine kanma
Yetimin hakkını, yiyenler gördüm
Her gördüğün beşer adamdır sanma
’Sen bizden değilsin’, diyenler gördüm
Her zaman ağlayıp gülmeyenler var
Maddenin aslına ereyim dedim
Aşk imiş meğerse, özü her şeyin
Vahdet alemini göreyim dedim
Kalp imiş manada, gözü her şeyin
Varlık alemini biliriz Allah
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!