İnsan gibi insan…
Bir çılgınlık yapmak, geliyor içimden,
Yıkmak tabuları ve sarsmak geliyor,
Boğuyor böle hayat, beni taşımaz,
Dağıtmak geliyor, dağılmak içimden.
İflah olmaz
Vur beni, çöl kumlarına gömersin,
Kurak bir, sevgi oldun canıma
Kurudum, her geçen gün ruhumda,
Boğuldum, bu bedende yok oldum.
Kayboldum…
Gökyüzünden bir yıldız kaydı,
Beni sürükledi hayallerime,
Yüreğimin sesine, kulak verdim,
Alıp götürdü ötelere.
Halsiz Ve Perişan Bir Durumda, Gözlerim Toprağa Bakarken
Ölüm O Kadar Anlamlı Olurdu Ki; Anlamsız Hayatımda,
Sanki Bir Başlangıç, Sönük Umutlarıma Değen Bir Yağmur Tanesi Gibi
Filizlenip Gür Köküyle Yeşeren Toğrağı Parçalayarak Çıkan Bir Hayat Gibi
Hayattan Kaçmak Gibi Ve Hayata İnat…
Haydi gelsene
Bir yürek gibi çarpan duygularım seni çağırıyor
Sevgimi veriyorum gözlerimden alsana
İçimdeki sonsuz varlığın kocaman dağ oldu
Tırmanıyorum zirvene ellerimden tutsana…
Aydınlık düştü, karanlıklara
Kışın ortasında, yaz mevsimiydin,
Kelebekler eksikti, gökkuşağında,
Sanki bir umuttu, güneş dokundu,
Huzurun baharı açtı, kışın yamacına…
En yaşadığım
Bir çam ağacında saklıyım,
Kokusunda ara beni,
Kabuklaşmış gövdesinde,
Dolaşırım akşamüstü,
Çaresiz ve suskun…
Ruhum bir çılgın deprem yaşıyor delirircesine…
Yüreğim sızlıyor,
Aşkım beni terk ediyor.
Bir karanlık düşüyor gözlerime,
Okyanus bakışlarında…
Bitmeyen sevgimin, engellerinde buldum seni,
Yokuşlarında yürürken, yoruldum kimi zaman,
Tenimden akan terde, bereket oldun ruhuma,
Gözlerimi açtım, bir kelebek oldun rengârenk…
Gerçeğin kendisiydi…
Aldım payımı, hayata dair,
Raftan çıkarttım, tozlarını sildim,
Zindan gibi, karanlık sisten,
Uzaklardaki, aydınlığa gittim…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!