Oktay Çekal Şiirleri - Şair Oktay Çekal

Sevginin mahşer yoğunluğunu…

Bencil duygular sarılmış,
Karanlık duraklarda,
Bekleyen bir sessizlik,
Çığlığında geliyorum…

Yoksan yokum senden sonra…

Sevgimi gömdüm bir çukura örttüm anılarımı üzerine
Yüreğimi söktüm bir taş koydum göğsüme senden sonra
Akmıyor duygularım kurudu silindi gözlerimden hayalin
Hayattan söktüm kendimi nefesim sustu sende sonra…

Bir Sevgi Koptu Hayattan, Kayıplara Karıştı.
Yürek Durdu, Solukta Tek Bir Nefes Kalmadı
Aradım Okyanusun, En Derin Görünmezinde
Bir Hava Kabarcığında Nabzı Durmuş Teninde.

Çiçekler Saf Olmuş, Her Renkten Gelmişler.

Yüreğim dediğim…

Sevgimin limiti yok, kasmadım yüreğimi
Seni sevdiğimde topyekûn sevdim
Sonsuz duygularımın limanı gördüm seni
Tenimle yanaştım demir attım sularına…

Yüreğim yüreğini buldu…

Yüreğim yüreğini buldu, unutulmuş bir günde,
Kavuşmuştum mutluluğa, arayış son buldu,
Her çarpışta bedenimde, canlanıp açtı sevgi,
Duygularım dile gelip, evrensel bir aşk oldu.

Yalnızlığımla

Ruhum hırpalanmış; eziyet çekiyorum,
Gökyüzünde kızıl tan vakti atarken,
Silik bir boşlukta kayboluşların,
Adresine uzanıyor hayallerim…

Ve ben her gece, kaybolayım…

Kanayan duygularım akıyor,
Acılar doldu yüreğime,
Boğulan ruhumda,
Can çekişiyor, nefesim…

Uzaklar yakın olur …

Uzakları sende tanıdım,
Gözlerimden akan, yaşa karıştın,
Sesin yakındı, ruhunda yakın, ama sen hep uzaktın.
Uzaklar susun, uzaklar gidin,

Uzak ülkeye uçtu gitti…

Başını önüne eğdi, bir müddet…
Yer çekimine, boyun eyercesine,
Ağırlaştı bedeni boşlukta,
Yere düşer gibi, askıda kaldı…

Ve gitti…

Başkaldırışın ses yankısı, titredi havada…
Aşk’a sitemdi, kırgın kuytularından yüreğinin,
Şokun en derin hüznü yansıdı, isyana…
Dalgakıran gibi, dimdik durdu yinede…