Bu para annem etmez
Annem pahalı
Annem olmaya güç yetmez
Yazdığın şiirler annemi anlatmaz
Canım benim ne işin var
Bu sıcakla gözyaşımı kurutamazsın
Elimi tuttun
Ellerim ellerinde kaldı
Bir ömür
Farkına bile varmadın
Söz verdin unuttun
Sözünü tutmadın
Bir gece yıldızlara bakarken
Birini gördüm kendini güneş sanan
Salak mı salak
Birincisi gecede güneş ne arar
İkincisi unutma okyanuslar gemileri de yutar
Üçüncüsü senin ayakların yerde ve bir gün öleceksin
İstanbul’u sevmiyorum gözlerim kapalı
Gözlerim açıkken çok mu sevdim
Sevdim de niçin özlemedim
Sevmedim
Seni sevdim istanbul’da
Sen ordasın diye kaçtım
Sizi kavgaya çağırıyorum
Kaçmak olmaz yoldaşlar
Savaşmaya ve yenmeye
Yenilmek olmaz bu saatinden sonra gecenin
Acısı çıkmalı bunca yorgunluğun
Bunca yıllık ezginliğin
Alıp başımı gittiğimde
Bedenim sende kalacak
Sana bırakacağım
Çünkü gideceğim
Seslendiğinde beni bulmayacaksın
Dokunduğunda olacağım
Bu şehri kovsam düşlerimden
Hangi kent ağırlar beni
Bu en yabancı kimliğimle
Ve seni atsam yüreğimden
Hani güzel açar kapılarını kalbinin
Ve yüreğime yaslar yüreğini
Hiç anlaşılmaz bir yazıdır sevdan
Hiç öğrenmediğim bir dili kullanıyor
Benim bilmediğim bütün lisanları sen biliyorsun
Senin bildiğin bütün diller bana yabancı
Yoksan
sağır oluyorum
Öbür kulağımdan çıkıyor anlatılanlar
Teneffüs zili de deseler duymam
Yemek molası da
Kapım çalınır açmam
Sonuna kadar kapatmıştı
Ve kilitlemişti içerden
Kanıyordu içerde kırmızı kırmızı
Kırmızı en sevdiğim renkti
Çiçeğin kırmızısını severdim
Gülün kanayanını
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!