Kaç dünyam var bilmiyorum
Ardı ardına yıkılıyor
Bir dünyam daha yıkıldı
Yıkılsın yıkılası ya
Nasılsa alıştım biraz
Konuşup kendi kendime
Kimse farkında bile değildi üşüdüğümün
Oysa donmaktaydı parmakalrım
Ayaklarım da kopmuştu sanki
Hissetmiyordum
Ağıtlar boğazımda patlamaya hazırdı
Sen de sımsıcağım sanıyordum memleketim
Dayadım şakağıma silahı
Boşalttım mermilerini
Vurdum tutsaklığımı
Ne inat ne gizleme
Açıkça dobra dobra
Öldürdüm acıları
Burası benim ülkem
Kimse benim sevdiğim kadar sevemez ülkemi
Hele benden çok hiç sevemez
Siz parayla bekliyorsunuz
Maaşınız kadar seversiniz
Ve ancak o kadar korursunuz
Kim elini vurabilir askıda sallanan bir kızın boynuna
Kim sarılıp öpebilir on yıllık bir ölüyü
Ve kim, hangi anne tanıyabilir oğlunun kemiklerini
Paslanmış ve çürümüş, nem tutmuş etler arasında
Kim tanıyabilir ha kim
Kim dokunabilir ölünün soğukluğuna
Benim annem hiç bilmedi öleceğimi
Hiç söylemedim
Hiç beklemiyordu
Gidipte gelmeyeceğimi bilmiyordu
Bilse dayanırmı yüreği
Tanrıyıda tanımaz Azrailide
Gözlerimde uykunun en derini
Ve en isteklisi
Sabahı düşündüğüm yok
Atmışım kendimi
Tozun, toprağın, çamurun içine
Ne üstümün kirlendiğini düşünüyorum
Kalbini çaldım
Açan olmadı
Seni kalbime aldım
Gel anahtarını ver kalbinin
İstediğimde gireyim
İstediğimde kilitleyeyim
Çıkar içindeki sana ait olmayanları
Soyun kendini bul
Seni bul her şeyinde
Çıkar diyorum at
Güzeli bul
Sevdayı bul kendinde
Sosyetik orospular
Ne sanıyorlar beni
ne sanıyorlar kendilerini
Bilmiyormuyum
inanırmıyım
Kandırabilirmi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!