Ne olur
o çocuksu gözlerine bakarken büyüsem
Yaşlansam
Ve ölsem
Paslanmış kilitleri kalbimin
Anahtar olsan
Elimi tuttun
Ellerim ellerinde kaldı
Bir ömür
Farkına bile varmadın
Söz verdin unuttun
Sözünü tutmadın
Ve birlik olup yaktılar tanrılarını
Zemherinin soğuğuda söndüremedi ateşlerini
Ağlamadan
Bağırmadan
İtiraz etmeden ölüme
Onlar belki haykırdılar ve ağladılar
Bütün maharetlerimi koymuşken ortaya
Tam da sevme sırası sendeyken
Sevinçleri topladın
Ve ağıtlarımı bana bıraktın
Bu taşan deniz gözyaşım
Bu nehir ağıtlarım
Delikanlım
Sen şiirlerini yaz
Sen şarkılarını söyle
Sen kitaplarını oku
Sen resimlerini çiz
Sana bir gün bunlar kalacak
Bir gece yıldızlara bakarken
Birini gördüm kendini güneş sanan
Salak mı salak
Birincisi gecede güneş ne arar
İkincisi unutma okyanuslar gemileri de yutar
Üçüncüsü senin ayakların yerde ve bir gün öleceksin
İstanbul’u sevmiyorum gözlerim kapalı
Gözlerim açıkken çok mu sevdim
Sevdim de niçin özlemedim
Sevmedim
Seni sevdim istanbul’da
Sen ordasın diye kaçtım
Sizi kavgaya çağırıyorum
Kaçmak olmaz yoldaşlar
Savaşmaya ve yenmeye
Yenilmek olmaz bu saatinden sonra gecenin
Acısı çıkmalı bunca yorgunluğun
Bunca yıllık ezginliğin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!