İşgal edilmiş bir ülkenin
Gözyaşıydı ağlayan
Ama kimse yoktu anlayan
Duyan
Ve gören
Bu benim ülkemdi
Bekleme yüreğim boşuna
Çalma kapılarını çaresizliğin
Açan olmaz sevilmedinse
Acındırma
Ayrılanlar bir daha kavuşmuyor ki
Bekleme yüreğim terk edildinse
Kim beklemez yarını bugünden sonra
Ne kaldı şurasında şunun
Nerden baksan dört saat eder
Birazdan güneş tepikler ormanları
Sonra insanlar terler fabrikalarda
Soğuk kar kış demezler
Beni yine ara
Ne zaman anlarsan
Telefonumda açık
Gönlümde sonunaca
Şimdilik kalbimde gömdüm
Sor
Ol artık ol armudum
Bekletme çocukluğumu
Canımın istediğini
Bekletme umutlarımı
Geçmesin zamanım
Yarını mı bekletme
Ben varsam
Sende varsın içimde
Ben yoksam
İçimde olmayacaksın
Belki başkalarında
Belki kendinde bensiz
Çocuklar göklerde balonlarınız
Kim salıverdi onları
Bırakmayın iplerini
Kim alacak
Nasıl yakalayacak uzayda
Büyümediniz mi çocuklar
Ben hayatı mutluluk için seviyorum
Mutlu olmayacaksam
Niye seveyim
Ya da sevmediğimi niye yaşayayım
En başa dönelim
En baş neresi
kazanmak istediğimde
Okyanuslar
su tanesi kadar azalır gözümde
Ve ben kulaçlarımı öyle atarım
Sen görmesen,
koklasam saçlarını güneşe kadar,
sen duymasan,
sevdiğimi fısıldasam kulaklarına,
yıldızların sayısı kadar,
yıldızlardan az söylersem sayılmaz,,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!