hiçbir mecazi anlam taşımayan
ve alabildiğine somut bir tabirle
“ ayakta durabilmenin”
farkında değilken bu lüksün
ve çok değerliyken dünya
ufak şeylere bile kalabilecekken küskün
Bazen gitmek istersin
Böyle başlamıştım hayallerine
Ve o bazen geldi şimdi
Sanki elimi atsam sol cebimde
Belki bize yakışmadı böylesi
insan insanın dalgınlığıdır
yakalanmaktır en savunmasız zamanda
hem mutluluktur insan hem dargınlıktır
sanki bir o eksik gibi, her şey tamam da
insan yoludur başka bir insanın
Yazmamalıydım aslında
Görünmemeliydi adın bu satırlar da
Ama mümkün değil ki
Sen öyle gülümserken karşımda
Sen öyle gülümserken karşımda
sonradan eklenmiş bir cümle gibiyim
hayatının şiirine
bir sen bilirsin hangisi olduğumu
bir de bizi kovan
bu yeryüzüne
çıkarıp atsan beni bu satırlardan
...
Geceler, şairlerve delilerindir
Diyordu bir duvar yazısında
Şair olamadım, deliliği seçtim
Çünkü sen vardın gecenin karanlığında...
Yine başlar yudum yudum keder
Olandan bitenden yok bir haber
Heceden heceye sözüm geçer
Gün yüzüne çıksam hasbel kader
Bir zaman karşılaşırsak eğer
Gelde yazma şimdi
Bunca zaman sonra
Bir yolunu bulamadığımdan
Düşmüşüm yine bu satırlara
Gelişigüzel sabitlenmişim
bireysel özgürlük
ve birbirinin kopyası aşklar
belki farkın olsun istersin
ama bu devir hep azınlığı suçlar
İlk defa gidiyorum şehrimden
Geride sen kaldığının bilincinde
Kendim giderken,kendim kalıyorum
Sende bir ben olduğunun bilincinde
Sanki ilk defa kopuyorum evimden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!