Oğuldan Babaya Şiiri - Nimet Öner

Oğuldan Babaya Babamın Gözlerine Bıraktığım Son Bakış Baba, adımı söylediklerinde dönüp sana bakmadım. Bakarsam, gücüm senden taşar diye korktum. İp boynuma değdiğinde soğuk değildi baba. Asıl soğuk olan, senin susuşundu. Beni senden önce aldılar. Biliyorum. Bunu istemediğini de biliyorum. Bazı geceler babaların sözleri duvara çarpıp geri döner. Ayaklarım yerden kesildiğinde ilk seni düşündüm baba. Görme, dedim içimden. Ne olur görme. Gördüğünü hissettim. Bir evlat, babasının yüreğini görmeden de tanır. Canım giderken sen ayakta durdun. İşte o an anladım Beni değil, senden sonrasını taşıyordun. Boynumda ip varken adımı değil, soyumu düşündüm. Sen vardın baba. Bir duruş gibi. Bir dağ gibi. Gözlerim karardı baba, Sana kırılmadım. biliyordum beni sana seyrettirenleri affetmeyeceğini iki cihanda da. Son nefesimde şunu haykırdım dünyaya Babam benden sonra yürüyecek Dimdik. Ve yürüdün Seni asmaya geldiklerinde ben zaten çoktan gitmiştim. Senin boynuna ip geçtiğinde utancı bu toprağa bırakmıştım. Eğer bir gün adımı anarlar da seni hatırlamazlarsa eksik anlatırlar. Senden önce öldüm baba. Sen benden sonra bir halkın hafızasında yaşamaya devam ettin. İpler bizi ayırmadı. Sadece zamanı ikiye böldü. Azra Nimet Öner