(Bir Babanın Evlat Ağıtı)
Her sabah uyanıp bakarım düne,
Yüreğim zindanda yanarım oğul!
Dönüp durur ömrüm hep aynı güne,
Felek izin vermez, gelemem oğul!
Geceyi yararak yürürüm yalnız,
Ay benim yorganım, yıldızım bahtsız.
Dualar yükselmez arşa kanatsız,
Kokunu özledim, saramam oğul!
Hazana büründü bağ ile bahçem,
Tükendi elimde kalan son akçem.
Lâl oldu şu dilim, tutuldu çenem,
Derdimi kimseye diyemem oğul!
Gözümün yaşıyla ıslandı yollar,
Kalem kâğıtlara adını yazar.
Bana gurbet oldu sana yurt mezar,
Yine vuslat mahşere kaldı oğul!
Süzülür alnımdan acı terimle,
Tutunur umudum ince serimle.
Yalnızlık konuşur her bir yerimle,
Kadere bir isyan edemem oğul!
Turnalar geçiyor yüksek dağlardan,
Haber var mı acep bizim bağlardan?
Düşlerin yetmiyor bana uzaktan,
Suçlu kimdir diye soramam oğul!
Karanlık çökünce dalsam maziye,
Adın sığmaz oldu binbir dizeye.
Yıllar çöktü gamla gönül haneme,
Yine sensin çarem, tek sensin oğul!
Hasretin uçurum misali derin,
Rüzgâr gibi yakar, üşütür serin.
Evimden can uçtu, boş kaldı yerin,
Hiçbir tabip sarmaz yaramı oğul!
Toprağın bağrına verdim gövdeni,
Kalbinde sakladım son nefesini.
Gönlüne örmüşler aşk kafesini,
Aklım şaşar sinem dağlanır oğul!
Halilî yoruldu, dizde takat yok,
Bir ses, bir nefes yok; yok oğlu yok yok.
Şu yalan dünyadan kurtuluşum yok,
Ölmeden mezara koydular oğul!
Sayfa Kenarı Fısıltıları:
•Toprağın bastığı değil, yüreğin yaktığı ateşin adı evlat acısıdır.
•Dünyanın en ağır yükü, kefen yerine bir babanın omuzunda taşıdığı hasrettir.
•Zamanın akışı durur, ömür hep aynı matem gününe uyanır.
Aramızda Kalsın:
Bazen kelimeler boğazınıza düğümlenir de ne kâğıt kâğıtlığından birşey anlar ne de kalem elinize itaat eder. İşte bu dizeler, öyle bir çaresizliğin, ömrün en keskin virajında kalakalmanın kâğıda dökülmüş hâlidir.
Evlat dediğin, insanın hem en sağlam kalesi hem de yıkılmaya görsün, altından bir ömür kalkamayacağı en ağır enkazıdır. Toprağın altına verilen bir canla birlikte, evdeki o boş kalan terliğin, rüzgârda sallanan kapının aralanışı kalır geriye. İnsan “neden” diye sormaya korkar da kaderine boyun büküp sadece susar ya... İşte bu ağıt, o suskunluğun haykırışıdır.
Halilî derya misali yoruldu da bu fani dünyada dertsiz bir kul kalmadı lakin evlat acısının ne medetkârı ne de dermanı var aziz dost... Okurken yüreğinizin bir köşesi sızlarsa, bilin ki o sızı, bu toprağın en kadim, en gerçek yangınıdır.
19 Kasım 2026 / Perşembe / Bartın
Halil KumcuKayıt Tarihi : 18.11.2026 11:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!