O Şehirde Şiiri - Tuğrul Alacaoğlu 3

Tuğrul Alacaoğlu 3
1

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

O Şehirde

Ben o şehirde, bırakıp, çekip gitmek için oradan,
uzak ve güzel bir yerlerin birçok resmini çizdim;
ressam değildim.
Ne arabam ne motosikletim ne bisikletim vardı orada.
Çok uzaklara gidemezdim; yaya, gezgin biriydim.

O şehirde, saatlerce, günlerce yürüdüm.
Şu içeceğim, yüzümü yıkayacağım tek bir çeşme yoktu sokaklarda.
Ben de duşlerimdeki pınarlardan buz gibi sular içtim;
şairler gibi.
Ne pınarım ne çağlayanım ne derem vardı orada.
Serin serin gezemezdim; yanmıs, susuz biriydim.

O şehrin mağazalarında, sokaklarında, sergilerinde,
dünyanın en dayanaksız, en çirkin, en pahalı giysileri satılıyordu.
Ben de kendime buluttan gökten, tiril tiril incecik gömlekler biçtim;
terziler bicemezdi.
Ne mağazam ne dükkânım ne büfem vardı orada.
Cüzdanım bile yoktu; parasız pulsuz biriydim.

O şehrin büfelerindeki bütün sigaraları,
neredeyse tek başıma, kahrımla bir ben bitirecektim;
ölüp gidecektim.
Ne kardeşim ne sevgilim ne arkadaşım vardı orada.
Sizlandım hep ince ince; içli, üzgün biriydim.

O şehirde tek arkadaşım,
gözleriyle konuşan, bakışları sıcacık, ortalarda bir kedi eniğiydi.
Ben de işte sokaklarda bir garip, bir o kadar kimsesizdim.
Ne düğünüm ne bayramım ne eglencem olurdu orada.
Ele güne karışılmaz; kimsesiz, memleketsiz biriydim.

O şehirde, bir ara ben,
balkonumda bir kafes içinde, küçücük, şirin kuşlar besledim.
Onlardan, dağların, kırların, derelerin;
bütün kuytuların şarkılarını dinlemek istedim.
Ne ormanım ne yaylam ne bahçem vardı orada.
Betonların arasındaydım; şarkısız, şiirsiz biriydim.

O şehirde, bir ara ben,
işe alınıp alınmadığımı, bir yere telefonla soracaktım.
Sonra memleketimi, arkadaşlarımı arayacaktım.
O sırada gece gözlü bir hırsız,
telefonumu alıp kaçtı o insanların arasında, güpegündüz.
Ne fabrikatör ne kâhya ne isçiydim orada.
Tostçularla, simitcilerle tanış; yarı aç yarı tok biriydim.

O şehirde, karınları aç kimsesizler, berduşlar, sarhoşlar,
akşamları tenhalarda, zaten hep az olan cebimdeki paraları istediler.
Sokak aralarında, akşam ve gece kadınları yanım sıra yürüdüler.
Paramın olmadığını öğrenince, başkalarına gittiler.
Ne patron ne kabadayı ne bitirimdim orada.
Tabancam, sustalım yoktu; düzgün, iyi kalpli biriydim.

Piyango biletleri aldım o şehirde; sayısal'lar, iddaa'lar oynadım;
hiç çıkmadı; tutmadı.
Ne dövizim ne altınım ne param vardı orada.
Hep beş parasızdım; talihsiz, şanssız biriydim.

O şehirde ben en çok, uzaklar, dağlar, ormanlar düşledim.
Bir de dörtnal bir atımın olmasını, dere tepe gezmek için.
Ne ağaçlarım ne çiçeklerim ne bõceklerim vardı orada.
Atım da asfaltta yürüyemezdi; yersiz, gereksiz biriydim.

O şehirde ben sonra hep, bir gün bir otobüse binip,
çok uzaklara çekip gitmeyi istedim.

T.A.

Tuğrul Alacaoğlu 3
Kayıt Tarihi : 11.5.2019 02:00:00
Şiiri Değerlendir
ÖNCEKİ ŞİİR
SONRAKİ ŞİİR
Hikayesi:


İşte şehirlerde günlerimiz....

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!