O Eski Güzel Günler Şiiri - Kasım Kobakçı

Ahmaklara mı denk gördün, cahil mi sandın kendini?
Sofraya serilmiş ömrün, dökmüşsün tüm nimetleri,
Üstüne saçılmış suçun, akıyor devrin selleri,
Şimdi beklersin ki dönsün, o eski güzel günleri.
*
Öyle miydi, böyle miydi, hani verdiğin sözlerin?
O kasırgada boğarım, silinir bütün izlerin,
Sanma ki kula kul oldum, esiri sahte yüzlerin,
Vefadan yoksun kalmadım, esiri olmam sözlerin.
*
Aptallara mı eş tuttun, gafil mi ettin kalbini?
Meydana dökülmüş ruhun, çamura attın değeri,
Üstüne çökmüş yalanın, çarpıyor asrın sillesi,
Şimdi dilersin ki dursun, pişmanlığın acı sesi.
*
Şöyle miydi, böyle miydi, nerede kaldı yeminler?
O tufanlarda yıkarım, gömülür kibrinle kinler,
Anlama ki nefsime kul, aldatır ucuz oyunlar,
Onurdan uzak durmadım, yıkamaz beni hiç yıllar.
*
Şaşkınlara mı kul ettin, densiz mi kıldın aklını?
Avuca konmuş incinin, yabana saçtın varını,
Üstüne yağmış kibrinin, yakıyor koru canını,
Şimdi yanarsın ki bitti, ararsın dünle yarını.
*
Böyle miydi, şöyle miydi, nasıl değişti bakışın?
O dalgalarda ezerim, biter beyhude akışın,
Bilme ki çıkara tutsak, boşadır her yakarışın,
Erdemden kopuk olmadım, faydası yok ağlayışın.
*
Budalalarla mı birsin, körlere mi sattın gözü?
Masaya konmuş yeminin, rüzgara savurdun sözü,
Üstüne sinmiş gafletin, kanıyor kalbinin özü,
Şimdi ağlarsın ki sönmüş, ağarmaz gecenin yüzü.
*
Öyle miydi, şöyle miydi, ne çabuk bitti hevesin?
O girdaplarda yorarım, kesilir sahte nefesin,
Düşünme ki hırsa köle, duyulmaz artık o sesin,
Huzurdan ayrı düşmedim, yıkılsın altın kafesin.
*
Gafillere mi pay ettin, hiç mi görmedin gerçeği?
Toprağa gömülmüş ümit, yaktın yeşeren çiçeği,
Üstüne kapanmış perde, çalıyor veda çanları,
Şimdi sızlanırsın boşa, tükettin güzel anları.
*
Şöyle miydi, böyle miydi, kalmadı hiçbir bahanen!
O yangınlarda yakarım, kül olur sahte efsanen,
Sayma ki vefasız yolcu, yıkıldı kurduğun hanen,
Sabırdan geri durmadım, kapandı artık o sahnen.