Nurullah Başlığ Şiirleri - Şair Nurullah ...

Mahşer günü ben gelirim,
Hesabı kendim keserim,
Her gizliyi ben bilirim,
Âlim-i mutlak beşerim.

Yaradan’a kafa tutan,

Aşkınla yanan gönlüme başka bir ilâh gelmez,
Sen yoksan eğer dünyada, bin cenneti can bilmez.
Rabb’in kokusu sendedir, ey nûr-ı mücellâ,
Senden geçen âdem, ebedî râh-ı Hak bulmaz.

Kâbe’m senin dizindir, secdegâhım yüzündür,

Çare ol derdime cânım,
Aşığın bir çaredir,
Can bahş eyle cânıma,
Aşkına avâredir.

Akar elem her gözümden,

Göklerin rahmine düştüm, nuru benden çalındı,
Varlığın ilk hecesi, öz ağzımdan alındı.
Ben ki her zerrede bir "Zat" olarak gizliyim,
Mülk-ü âlem dediğin, bir gölgemdir, salındı.

Kendi hüsnümden içip, sarhoş oldum ezelde,

Tecellî-i cemâlinle, vücûdum dâr-ı Mansûr’dur,
Ene’l-Hak nârasıyla, her zerrem bir başka mısrûdur.

Kaba û zühd ü takvâyı, mey-i aşkınla mahvettim,
Sücûdum sanadır ey dost, kıblem rûyunla mesrûdur.

Olmuşum işte deli divâne,
hastayım ben ney ile kemane,
huzurunda olmuşum ben pervane
Olsada cennet zayn û şân ile,
olsanda Yusuf-u Kenân ile,
ol Resul-u Zişân ile,

Ben kurdum bu dünyayı,
Kendi emrimle yaşarım,
Sattım en tatlı rüyayı,
Kendi kendime şaşarım.

Artık tapmam hiçbir taşa,

Gece benden renk alır, sabah gözümden doğar,
İçimdeki fırtına, bin bir cihânı boğar.

Sanma ki bu bedene, sığar o ulu deryâr,
Rahmet benim, nur benim; bulut benden yağar.

Cihânı nûr ile doldurdu o şâh-ı rûh-ı revânım,
Gönül mülküne sultan oldu, gitmedi bir ânım.

Güneş doğdu içimden, zerreler hep raksa başladı,
Ezelden parlayan bir nûrdur, aslım u erkânım.

Gönül deryâ, vücut katre, içimden doğdu bin güneş,
Sözüm hikmet, özüm kudret, yanar içre bir öz ateş.

Ne deryâ var, ne katre var; hepsi bir nûr imiş meğer,
Bu âlemde seninle ben, ne yabancı ne de bir eş.