Nurten Temel Şiirleri - Şair Nurten Temel

Hakim değilim hayata
Yine bir isyan kaçıncı bu
Ezilmeye alışmış bir toplumda
Ezik bir birey miyim sadece
Sesim çıkmıyor çıksa da!
Kulak asan var mı?

Bilmiyorum
Nerdesin şimdi
Yıllar yordu mu seni
Ya sen yılları
Özledin mi
O kara kızı

Yoktu kimsem
Dar bir gölek kollu gibiydi sevdan
Rüzgara gebe bir kıştı yaşadıklarım
Kimlik bunalımında
Biçareler de dolanıp durmaktı talihsizliğim
Talih dediğin kimin elindeydi

Zincirlere takılı bir hayatım var
Ama zincirleri de yaratan benim
Belli belirsiz kanayan yaralar gibi
Duygularım zedelendi
Uyku nöbeti gibi geçti hayatım
Uyurken kaçırdığım

Gözlerimde can buldu yaşlar
Sitemler bakışlarıma yerleşti
Hızlandı atışları kalbimin
Sevmenin en acı tarafı
Sevdiğinin bilmemesi
Zamanın hain çığlıkların da…

sessizlik ve ben
yüzüm damlalardan nemli
kalp çırpıntılarım tek düze
seyir defterim henüz boş
sevdalar boğazıma dizilmiş
köprüler yıkık

Ne yaptığını bilmeyen başıboş bir gemiyim
Rüzgar nereye savurursa ben ordayım
Aslında yalnızlığın kurbanıyım
Bir el uzatan çıkmadı bu güne kadar
Kaderime terk edildim isyanlardayım.
Bir süre sonra isyanlarında

Tedirgin bir nisan yağmurunda kaldı aklım
Dans eden kuşlara imrendim
Ruhumda kıpıdandı bir umut
Acım son mu bulmuştu biran
Düşündüm düşlerimin amacını
Neydi solan baharımın ah ı

Yabancıyım kendime bile
Çoğu kez doğru değildi kendimden kaçışlarım
Sebebsiz karalanırdı içim
Limonlu bir çay içer gibi ekşirdi yüzüm
Annem söylenirdi
Hala da sölenir

Sevdim
İçimde fırtınalar koparcasına
Denizin içinde bir volkan gibi için için yanarcasına
Gelmeyecek bir baharı beklercesine
Sevdim…
Umutlar biriktirdim