Nurlu Dergah Şiiri - Kasım Kobakçı

Nurlu dergahına ulaştım sarsana,
Özümü bembeyaz nura katsana,
Kasveti silip karanlığı boğarak,
Aklığınla şu tenimi yutsana.
*
Saf şefkatine ruhumu adadım,
Eriyen karlar gibi pak yaşadım,
Pervane edasıyla dönüp dururken,
Beyaz sularında yuyup paklandım.
*
Çehrem gülümserken aydınlığından,
Ayaklarım koparken durgunluğundan,
Zihnim yorgunluk dehlizlerinde batık,
Kurtar yanan şahsımı solgunluğundan.
*
Temiz deryana düştüm daldırsana,
Cismimi beyazlığa aldırsana,
Kirleri paklayıp kederi yıkarak,
Gölgemi aydınlığa kaldırsana.
*
Şuurumu bağladım nurun engine,
Rengimi uydurdum beyaz dengine,
Kar tanesi formunda eriyip sönüp,
Damladım o şefkatin ak rengine.
*
Suratım solarken kış ayazından,
Topuklarım titrer buz beyazından,
Özüm paramparça keder örtüsüyle,
Arındır varlığımı şu marazından.
*
Zirvesi ak pak ulu dağlara,
Sığındım bembeyaz sonsuz çağlara,
Dertleri silip karanlığı geçerek,
Yüz sürdüm aydınlık karlı bağlara.
*
Sevgimi fırlattım eriten közüne,
İşlesin bembeyaz saflık özüne,
Kelebekler tarzıyla göklerde uçarak,
İnandım şefkatin nurlu sözüne.
*
Yanaklarım dondu kar pınarından,
Bileklerim koptu buz kenarından,
Gövdem ezik büzük dağlar ortasında,
Çek tenimi merhamet et çınarından.
*
Yöneldim o eriten beyaz taşına,
Süzüldüm aydınlık nurlu yaşına,
Bulutları yarıp gökleri süzerek,
Kuruldum şefkatin yüce başına.
*
Fikrimi kazıdım aklık izine,
Yaslandım merhamet nur denizine,
Işık huzmesiyle karanlık ezerek,
Karıştım o bembeyaz paklık gizine.
*
Çehrem üşümekte kış ocağından,
Ayaklarım bitti buz bucağından,
Bedenim bitkinlik loş mağarasında,
Kurtar zerremi dert kucağından.
*
Tırmandım eriten karın düzüne,
Baktım o aydınlık nurlu yüzüne,
Tepeleri aşıp dağlara koşarak,
Saklandım saflığın bembeyaz güzüne.
*
Nefsimi teslim ettim sükun sesine,
Karıştım o paklık hür nefesine,
Irmaklar tarzında bentlerden taşarak,
Hapsettim varımı nur kafesine.
*
Yüzüm parçalandı ayaz bölgesinden,
Adımlarım söndü buz ülkesinden,
Yüreğim tükenmiş karanlıklar altında,
Uzaklaştır şahsımı keder gölgesinden.