Kalabalığın içinde öyle yalnızım ki bağırıyorum kimse duymuyor sesimi, nefes alış verişlerimi hissedemiyorum bazen.
Bir canda İki kişi yaşamaz! Ağır geliyorsun bana taşıyamıyorum bendeki seni bazen.
Düşüncelerim bile değişiyor kendimi tanıyamadığım zamanlar var Aynada.
Ben hayatımın en iyi katline sesleniyorum gelip-gidişlerin nefes nefes öldürüyor beni...
Ne an Adımı! nede yaşadığımı bil (senin için) .
Ben sende kalmamışım yada hiç dudakların dudaklarımın neminde ıslanmamış gibi yapalım.
Hadi seninle saklambaç oynayalım ben dünyanın öbür ucuna sen ise diğer ucuna!
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta