Normalleşme Şiiri - Murat Fidan

Normalleştiniz beyler,
Hem nasıl normalsiniz!
Eğilip ayaklara, tazimle yetiştiniz.
Seçimi de pas geçip,
tez elden sıvıştınız.
Normalleştik ne oldu,
neleri elediniz?
Vatanın bağrındaki umudu kül ettiniz!
Milleti'de çağırıp meydanlara indiniz,
Estiniz- gürlediniz, sonra neden sindiniz?
Dün sövdüğünüz yola bugün nasıl girdiniz?
Kareli ceketi de üstünüze giydiniz,
"Çok yakıştı değil mi?" deyip pozlar verdiniz!
Değişim rozetini yakanıza takarak,
Geride kalanları çaresiz bırakarak,
Umutları birer - birer ateşlere atarak.
Normalleştiniz tabi, çok da iyi ettiniz...
Daha dün meydanlarda, ortalıkta yoktunuz.
Feryatlar yükselirken,
siz uzaktan baktınız.
Olsanız da tuz olup çok felaket koktunuz.
Millet bunun hesabını hiç sormaz mı sandınız?
Yanıldınız A' beyler, bilerek yanıldınız.
Kıyakçılık adını Normalleşme taktınız.
Türk olanı gördünüz, ama tanımadınız.
Kendi çizdiğiniz, sahte dünyadasınız.
Normalleşin tabii ki, hiç bundan vazgeçmeyin,
"İmralı'ya özgürlük" demeye çekinmeyin.
Açılım, süreç, filan - falan deyin de,
Şaşırıp aman ola... sakın ha! Türk demeyin.
Normalleşin tabi ki; biz de normalleşelim.
Ne kadar normalleştik, çocukça sevinelim.
Gelsin hele sandıklar, reyleri bi'verelim.
Baraja takılırsan, normalleşme diyelim.