Memleket Şiiri - Murat Fidan

Biz ne köy arıyoruz ne kasaba,
ne bir haritanın kenarındaki nokta.
Memleket istiyoruz, memleket…

Toprağın kokusunu burnumuzda,
suyun tadını dilimizde,
ekmeğin mayasını yüreğimizde taşıyan
bir memleket.

Öyle bir memleket ki,
anamızın göğsünden emdiğimiz
helal yük olsun.
Ne satılık, ne kiralanmış,
ne borca batmış,
ne de yabancı bayrak altında ezilmiş.
Saf, tertemiz,
süt gibi akıp gelen,
süt gibi bizi büyüten
bir yük olsun memleket.

Dağları bizim olsun,
ovaları bizim,
ırmakları bizim.
Ve o ırmaklar
bir annenin sütü gibi
susuzluktan kavrulan
köklerimize aksın.
Biz o sütle büyüyelim,
o sütle yürüyelim,
o sütle dirilelim.

Memleket istiyoruz,
kendi dilimizle konuşan,
kendi türküsüyle ağlayan,
kendi öfkesiyle barışan,
Ne köy, ne kasaba…
Sadece memleket.
Anamızdan emdiğimiz
helal, tertemiz,
sarsılmaz bir yük…

Ve o yük
omuzlarımızda değil,
yüreğimizde büyüsün,
yüreğimizde yürüsün,
yüreğimizde yaşasın.
Memleket...