Noksan Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Bazen
noksan olmak gerekir.

Kusursuzluk,
insanın üstünde
fazla temiz duran
bir yalan gibidir.

Zaten hayat,
herkeste bir yama bulur.

Kiminin çocukluğu sökülmüştür,
kiminin sesi,
kiminin aynaya bakınca
gizlediği bir yeri.

İnsan dediğin;
ucu sökülmüş,
bir yanı çatlak,
bir de başkasının görmesinden çekindiği
yerlerden ibarettir.

Mesele
hiç yara almamak değil.

Mesele,
yarayı saklamadan
yanında durabilenleri bulmak.

Seni tamamlamaya çalışmadan,
kusurunu yüzüne vurmadan,
“böyle de kal”
diyebilenleri.

Çünkü insan
en çok orada iyileşir:

Eksikliğiyle utanmadığı
bir kalbin yanında.