Nöbetçi Şiiri - Zahide Handan Erengil

Gece ve ben bir de yalnızlığım,
Yalnızlar sokağındayım bu gece.
Nöbet tutuyorum kendimce
Kaybolan yıllarımı arıyorum.

***
Yüreğim çırpınıyor çaresizce,
Aradıkça kendii kaybediyorum
Yaşamın acımasız çehresinde
Etraf karanlık ve ürkütücü.

***
Sokak lambası bile kararsız
Işığını vermekte gönülsüz,cimri.
Yürekte bilemediğim bir sancı
Sanki o da yalnızlığıma yardımcı.

***
Sokağın sonunda bir ışık,
Büyüyerek bana doğru geliyor.
Bu bir çöp arabası olmalı diyorum
Arkadan bir de bekçi düdüğü çalıyor.

***
Anlaşılan ben yalnız değilim,
Ben,çöpçü ve de bekçi
Bu sokakta üçümüz de nöbetçi
Düşüncelerimden ayrıyor beni

****
Arka sokaktan gelen kadın sesi,
İşte bu sesle inliyor kır kahvesi.
Bir kadın ayrılık şarkısı söylüyor
Yüzüme acı bir tebessüm yayılıyor.

****
İşte o an seni hatırlıyorum,
Gözlerim yaşlarla doluyor.
Kendime mani olamıyorum.
Yavaş yavaş gün ağırıyor.

****
Sokakta ne çüpçü, ne de bekçi
Sabah ayazında bir ben kalmışım
Kim bilir daha kaç gece nöbetçi
Sensizliğime,çaresizliğime yanmışım.