Nöbet Şiiri - Yorumlar

Kalem uzatabilmek şehirleşmiş bir ruha… Buğusunda bir ekmeğin, “Ne var ne yok”lar saçabilmek ve paylaşabilmek o son lokmayı… Esnasında esnek bir mecburiyetin, Mahkum edebilmek üçüncül bir acıyı kendi sinesine… Bir “keşke” solurken nefes nefese, “Eyvallah” edebilmek “inşallah”lara… Sözlerin beyinleri taşıyamadığı bir anda, Gözleri; yargısız, sorgusuz ve bir o kadar da sonsuz, Feda edebilmek ne idiğü belirsiz bir adama… Saçma ile sapan ile saldırırken işbu üçüncü, Pepe olabilmek karşısında… Anlamlandırabilmek için sözcükleri, Yakarışlarla Allah’a… Kendisi savrulurken med-cezirlerle, Keşişleyebilmek soldan soldan… Esebilmek en uzaktan ve en yakından… Ve yine buğusunda bir bitmişliğin, Tükenmişliğin arifesi, Çaresizliğin ertesinde, Yüklemi ne olursa olsun, Öznesi “Biz” olan, Bir cümle kurabilmek… Mubah kılmışken “dünyalar arası” bir “sonculuğu” bütün yaşanmışlıklar, Üleştirebilmek yine de yarınını… Paydasına bile dokunmadan kendisi! İşte o yerde ve o zamanda, Mekansızlığın mekanında… T.Bozkurt - 2007