Niyaz Şiiri - Samet Çiftçi

İçime baktığımda görmüştüm o bitmez çevikliği,
Gökyüzü her yağmurunda bir şey bırakırdı avuçlarıma.
Toprağa ilk adımımda duymuştum hoş geldini,
Deniz,çocukluğumu saklardı tenimin kıyısında

Çok başardım,çok güldüm,zirvelerde oldum
İlk kez aşık olan çocuk gibi şen oldum
Zevkli baharım kışa dönse bile
Kıbleye döndüğümde secde eden oldum

Zaman geçti,ben benden geçtim
En mühimi ben, senden geçtim
Koşarak veya yalınayak hiç durmadan
Çok zor yolları yalnızbaşıma geçtim

Parklar yurdum, hilal yarenim oldu
İç çekerek baktığım her geceye buruktum
Dalını incitmeden kokladığım
Bana açmayan her laleye küskündüm

Ya Rab,şimdi neden bu kadar yorgunum?
Artık sessizliğime ağlayacak kadar olgunum
Neden renksiz şimdi yüz çevirdiğim her yönüm?
Çözülmez bir kördüğümle kendi içime sürgünüm

Oysa sendin en zor günlerimde dayanak
Her gün sayısızca dokunup yaşattığın
Kalbimin ipleri de senin elinde olsun
Tökezleyerek geçtiğim her yolun sonunda
Senin değişmez nişanen olsun