Nihayet Şiiri - Bekir Dalkıç

Bekir Dalkıç
191

ŞİİR


8

TAKİPÇİ

Nihayet

Kaldırdı çekicini yargıç,
karar: {müebbet}
Sonra salıvereyim dedim sözcüklerimi ağzımdan, ama çok geç.
Ölmüşlerdi havaszlıktan.
Nasıl kıydım nasıl, keşke kırılsaydı dişlerim.
Bitmiyor yurtsuzluğum benim, bu pahalılıktan.
Yoksula her yer gurbet, her sabah erkendir gidişlerim.
Halbûki her söylenene inanmıştı o çocuk.
"Tamam mı?" dedier,
cevap hep "tamam"
Keşke inanmasaydım.
Eskiden uysaldım, katîyen kusur etmezdim saygı da.
Ne buyurdularsa yapmışımdır, oysa körmüşüm.
Hep körlerin gözünden görmüşüm dünyayı.
Uyandım.
Anladım ki direnmek imiş asalet.
Acımasızca ezermiş çarkları düzenin.
Sadece döğüşürsen kazanılırmış adalet.
Yüreğimin ateşinde demledim aklımı.
Başka başka acılara da yanmakmıs hakikatte hidayet.
Gayrı tekmeye kafa uzatır gövdem.
Göğsümü siper ettim, gönlüne su serpeceğim gönlü yananların.
Netleştirdim görüntüsünü şu dünyanın, en nihayet.
Çok şükür.
Kalbimin gözleriyle görüyorum şimdi.

Bekir Dalkıç
Kayıt Tarihi : 21.2.2020 13:37:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!