Nihat Malkoç Şiirleri - Şair Nihat Malkoç

insan bazen nereye gittiğini...
... kendi bile bilmemelidir
irade beyinde değil...
...ayaklarda olmalıdır

Kısa fetret döneminde
Türkiye oyunu gördü
Aslan postuna bürünmüş
Çakalı, koyunu gördü

Müslümanın ülkesinde

Mazlumların âhısın sen
Ayasofya, Ayasofya! ...
Mabetlerin şahısın sen
Ayasofya, Ayasofya! ...

Ne kahırlar taşıyorsun

Bir dedenin torunuyuz
Kökün de dalın da bizim…
Bir mâzinin yarınıyız
Morun da alın da bizim…

Aynı güneşin ışığı…

“Hoşça bak zatına kim zübde-i âlemsin sen
Merdüm-i dide-i ekvan olan âdemsin sen”(Şeyh Galip)

okunacak en büyük kitaptı(r) insan…
dağlar taşlar taşıyamadı ufacık bir yüreğin taşıdığını
rüzgarlar erişemedi kanatsız hayallerinin hızına

Sillesini vurdu zaman
Ayna beni tanımadı
Tuzağını kurdu zaman
Ayna beni tanımadı

Gayri geri gelmez giden

Umutlar mum gibi erir
Azar azar ölür insan!
Melekü'l-mevt sinyal verir
Azar azar ölür insan!

Terk edince sevenleri,

Hayat denen bu yolda az gittik uz gittik biz
Menzile varmak için yaz gittik güz gittik biz
Bahtımıza düşene razı olduk ezelden
Yokuşlar düştü bize, nadiren düz gittik biz

Gittiğiniz yol değildir
Azıcık samimi olun!
İnsan kula kul değildir
Azıcık samimi olun!

İster sağcı, ister sol ol!

(Bağdatlı çocuklara özür niyetine! ...)

Bağdat’ta çocuklar kelebekler gibi kanatlıdır,
Coni cehenneminden cennete uçmak için…
Orda takvimlerinde bahar yoktur çocukların
Simsiyah bir örtü serilir bembeyaz yüzlerine