Yüzlerce yıl süren koca bir yolu,
Neyin derdi için terk ediyorsun?
Sırla dolu olan şu sağ u solu,
Hangi kaygı ile terk ediyorsun?
Terk edenler sanki çok mu erdemli?
Bakışları donuk, gözleri nemli.
Yaşantısı bomboş, ruhu elemli,
Kendin olmayı mı terk ediyorsun?
Her şey kendi kökü üstünde durur,
Köksüz kalan çiçek anında kurur.
Sana hayat veren o kutsal gurur,
Sönen bir köz müdür, terk ediyorsun?
Bu nasıl bir gafil, kendini bilmez?
Kendi doğrusuna yüzü hiç gülmez.
Özüne sırt dönen huzura ermez,
Sen seni bilmeyi terk ediyorsun?
Mutlaka gelecek yolun erleri,
Aydınlık saracak bütün yerleri.
Dervişler silecek paslı kirleri,
Sen safa durmayı terk ediyorsun?
Bizler ki Ali’nin yoldaşlarıyız,
Mansur’un sırdaşı, sır taşlarıyız.
Pirim’in dertli gözyaşlarıyız,
Yareni, yoldaşı terk ediyorsun?
Hünkârım elinden bade içenler,
İkrarın uğruna candan geçenler,
Hakk’ın kapısını aşkla açanlar,
Deyişi, semahı terk ediyorsun?
Kalemsiz Şair der, dönmez kervanım,
Serçeşme başında sürer devranım.
Zafere gebedir dertli her anım,
Sen büyük davayı terk ediyorsun
Kayıt Tarihi : 4.1.2026 05:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!