Neyim Ben? Şiiri - Özcan İşler 2

Bir rüzgar gibiyim; bazen usul usul esen,
Dokunduğu her yaprağa gizlice can veren.
Seni öyle sararım ki fark etmezsin bile,
Uçururum ruhunu en masum hayallerle.

Ya da bir gece gibiyim; derin ve gizemli,
Yıldızlarla süslenmiş, sessiz ve sitemli.
İçimde taşırım dünyanın bütün sırlarını,
Ama açmam kimseye o karanlık koynumu.

Ya da bir toprak gibiyim; sabırlı ve kadim,
Üzerimde filizlenir sevdiğim her adım.
Ama incitirsen eğer o sessiz gururumu,
Kuruturum bağrımda açan her umudu.

Belki bir gölgeyim; hep seninle yürüyen,
Sen adımı andıkça arkandan beliren.
Işıklar söndüğünde kaybolup gitsem de,
Bilirsin ki buradayım, hep aynı yerde.

Ben, sınırları çizilmemiş o göçmen kuşum,
Kendi gökyüzümde gururla kaybolmuşum.
Ne bir kafes tutar beni ne yalan bir bağ,
Kendi özgürlüğüme, kendi göğüme uçmuşum!

Özcan İşler