Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

İnsanları seçerken bana bir hak verseler,
Ağlanacak hallere gülmeyeni seçerim.
İyileri tanırım onca kara sürseler,
Gün yüzüne çıkınca solmayanı seçerim.

Oyumu verdiğime hesap sormak ilkemdir,

İnsan olmak kolay mı, özünden pişmek gerek,
Erenler ocağına girilir Yunus gibi.
İyi, doğru, güzelin peşinden koşmak gerek,
Bu yolla insanlığa varılır Yunus gibi.

Eğer insan severse aşk alır ondan onu,

Hayvana güven veren insanlığı kanıtlar,
Güven duyan hayvanlar sevgi ile yanıtlar.
Hayvan bizim dostumuz, doğada ortağımız,
Sevgi varsa onlara yuva olur konutlar.

İnsana değer veren keskin gözleri vardır,

Allah’la aldatıp yalan dolanla,
Kandıra kandıra iş bitiren var.
Şeytani yöntemle, bin bir planla,
Döndüre döndüre iş bitiren var.

Ortaya sürüyor dinci kozunu,

Uzaktaki yakınım, göremediğim dosttu,
İsmail Haboğlu’ndan acı bir haber geldi.
Fırsat bulup yanına varamadığım dosttu,
Kendimi suçlu gördüm acısı yürek deldi,

Alanya’dan, Çorum’dan selamlar yolluyordu,

Ankara Üniversitesi mahzun,
İsmail Miser’i, seveni gitti.
Emekler vermişti çok uzun uzun,
Kurumun yürekten öveni gitti.

Halkla ilişkiler kuran biriydi,

Hakkı ile soyadıdır İnönü,
Kurtuluşta orda oldu İnönü.
Makûs talih yendi, geçilmez önü,
Kuruluşta önde geldi İnönü

Bayrağa kanını bulaştırandır,

Yoksul ekmek yerken havyar yediysen,
Eğer her şey benim hakkım dediysen,
Masrafı kısmadan harcıyor isen;
Gereksiz gösteriş harcıdır israf,
Varsılın yoksula borcudur israf.

Kutsal kitap israf haramdır derken,
Savurgan yaşamı seçmektir israf.
Yapılması gerek tasarruf varken,
Bol bol harcamaya geçmektir israf.

İşçiler çalışıp hak alamazken,

İradeye kasıt yapıldı gördü,
Öfkeyle meydana çıktı İstanbul.
Adalet yolundan sapıldı gördü,
Hukuk meşalesi yaktı İstanbul.

İstanbullu kumpasları anladı,