Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Mevlana’yı görmeye Karaman’dan gitmiştir,
Konya’da dergahına varıyor Yunus Emre.
İki söz söyleyerek bir imtihan etmiştir,
Enel Hak nedir, diye soruyor Yunus Emre.

Diyor ki Mevlana’ya; ‘Yunus diye göründüm,

Ben Tanrı’yı sevgi ile,
Anıyorum Yunus gibi.
Karaman’da geldim dile,
Onuyorum Yunus gibi.

Işık olup yağmak için,

Karaman’ın unuyla, Gödet Köyü suyuyla,
Besmeleyle karılır Karaman Mayalısı.
Becerikli kadının hamur seven huyuyla,
Kızgın saca serilir Karaman Mayalısı.

Mayalı ocakları taze ekmek kokuşur,

Yıllardır Karaman’dan uzakta yaşıyorum,
Ruhuma sindi hasret, özümdür memleketim.
Taşını, toprağını yürekte taşıyorum,
Kalbimin ağrısına çözümdür memleketim.

Adına leke gelse uzaktan koruyorum,

Madımak Yangını sönmedi hâlâ,
Anılar anlatan, yazan yanıyor.
Yaşanan acılar dinmedi hâlâ,
Asaf Koçak gibi çizen yanıyor.

Unutmak mümkün mü Behçet Aysan’ı?

Kimi zaman gerçeği medyada beyan eder,
Kimi zaman karlıyor, mafya deyip geçmeyin.
Kibirleri törpüler, forsları ziyan eder,
Diş gösterip hırlıyor, mafya deyip geçmeyin.

Olur olmaz yerlerde ortaya çıkan odur,

Güçlüye sırtını yaslamış isen,
Güçsüze, masuma saldırmak kolay.
Güçlüyse kovayı kapına asan,
Kamunun malına daldırmak kolay.

Size muhalifi para susturur,

Komşuyla dost olmak her işin başı,
Komşun yoksa yalnız kalırsın bir gün.
Komşunun camına atarsan taşı,
Kendi pencerende bulursun bir gün.

Komşunun malına göz dikme sakın,

İnsan değil bu toplumda,
Yeri var ki korkun ondan.
Korunurum korktuğumda,
Biri var ki korkun ondan.

İyiye cephe alıyor,

Karanlık tezgâhları kuranlar iş başında,
Işığı söndürmenin yolunu biliyorlar.
Kurbanları oluyor kadınlar genç yaşında,
Beyni yıkanmış katil arayıp buluyorlar.

Halkımız düşünmeli, neden yapılır terör,