Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Yaşadığım yıllardan çok güzel dersler aldım,
Öğrenme hevesiyle geçti gitti bu yıllar.
Yarışlara girmedim bilerek arka kaldım,
Layık olduğum yere seçti gitti bu yıllar.

Sevdiğime kavuştum, çocuklarla mutluyum,

Güzel bağrında yara açtı orman yangını,
Pembecik alev aldı renkleri kara şimdi.
Evlerin, seraların bulmalıdır dengini,
Üreten köylülerin düşmüştür dara şimdi.

Yüreğimiz tutuştu canlıların inlerken,

Geçmiş olsun Karaman, yüreğimiz yanında,
Bahçeler bağlar gibi biz de donduk üzgünüz.
Acıyı bölüşürüz felaketler anında,
Yanan umutlar gibi biz de yandık üzgünüz.

Bahara sevinirken felaketi yaşadık,

Okullarda, meydanlarda,
Azalmasın gençlerimiz.
Sevin coşkulu anlarda,
Bozulmasın gençlerimiz.

Atatürk’ten beslensinler,

Atatürk güvendi siz de güvenin,
Bu ülkenin gençlerine kıymayın.
Yanında olmayın gence sövenin,
Yobazları makbul insan saymayın.

Tarikat yurdunda yanıyor gençler,

Sokağa çıkmak yasak gözlerim doldu benim,
Sensiz geçen günlerde gül benzim soldu benim.
Sosyal mesafemizi korona belirledi,
Seni uzaktan sevmek kaderim oldu benim.

Suya sabuna dokun, ayrılığa dokunma,

Beynin uyuşmasın içkiyle, hapla,
Uyuşmak gençliğe hiç yakışmıyor.
Onurlu insan ol kendini topla,
Uyuşmak gençliğe hiç yakışmıyor.

Suçlara yöneltir uyuşturucu,

Ankaralı kahve gözlü bir kızın,
Karaman’da hasretini çekerdim.
Vuslatın zamanı uzun mu uzun,
Günleri ayları sayıp dökerdim.

Sanırdım ki Karadağ’da o vardır,

Atatürk izinde onurlu gençlik,
Onları yolundan döndüremezsin.
Beyinde, yürekte ateşli dinçlik,
Elinde meşale söndüremezsin.

Onlar delikanlı, başı dik olur,

Sahneye ışık veren bir yıldız daha kaydı,
Nazım Hikmet yanına yürüdü Genco Erkal.
‘Yaşamak güzel’ dedi, yaşamı kutsal saydı,
Toplumu aydınlatan nur idi Genco Erkal.

Politik tiyatroda düzeni eleştirdi,