Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Her ışık kaynağında lamba tutan el vardır,
Ecevit ışığının eli Rahşan Ecevit.
Her bülbülü şakıtan ilham veren gül vardır,
Ecevit bahçesinin gülü Rahşan Ecevit.

Bülent Ecevit'ini ta yürekten coşturan,

Karaman kökenli emekçi oğlu,
İşi namus bildi Ramazan Gülten,
Yasaya, vicdana, göreve bağlı,
Doğru yolu buldu Ramazan Gülten.

O, Ali Gülten’in küçük evladı,

O koskoca bir beyin, koskoca bir yürekti,
Kıbrıs’a özgürlüğün saf tohumunu ekti.
Bağımsızlık yolunda yorulmadan yürüdü,
Zulme meydan okudu, onurlu çile çekti.

Atası Karamanlı, soyu Oğuz’dan gelir,

Demokrasi var sanıp fikir açıklayınca,
Sorgulanıyorsanız o rejim ayıplıdır.
Siyasi güçlü kişi sizi suçlu sayınca,
Yargılanıyorsanız o rejim ayıplıdır.

İşi doğru yaparken suçlansanız kemlikle,

Edebiyat yolunda yorulmaz yolcu idi,
Sözlerini dudaktan sakınmaz solcu idi.
Kendine çok güvenen yazardı Remzi Özmen,
Sakıncalı alanda söz eden dilci idi.

Alanyalı öğrencim, ödün vermez yiğitti,

Dostluğu onur veren mükemmel bir insandı,
Tertemiz yaşamında kiri olmayan candı.
Akademisyen olan sanatçı Turan Erol,
Resimlerle insanı yüceltmeye inandı.

Sanatın zirvesinde gördüğü hep saygıydı,

Radyo, televizyon uzmanlık dalı,
İletişim kavramına sevdalı;
Dostlar arasında can Rıfat Aras,
Sohbetleri dolu dolu fıkralı.

Taklit yeteneği inanılmazdı,

Romanlar, öyküler, şiirler yazdı,
Mizah yeteneği inanılmazdı.
‘Hababam Sınıfı’ öğretmen gördü,
İşte o öğretmen Rıfat Ilgaz’dı.

Zalimle, yobazla, dertle boğuştu,

Rızalı işlerin açık kapısı,
Rızalı rızasız giren girene.
İşe karışanın belli hepisi,
Birbirine gazı veren verene.

İşler itibarlı, rıza var zaten,

Eskiden Çingeneydi,
Hayatı mengeneydi;
Sonradan Roman oldu,
Hayatlar duman oldu.

Çekilen yoksulluktu,