Nesli Ulu Birey Şiiri - Kasım Kobakçı

Doğru anlamlarla, söz kurmazsanız şayet,
Makine misali, bir ses ürer nihayet,
Ruhunuz üşür, boş mısraya taş atarken,
Tembel onursuz yolcu, gölgelerde gezer,
Üstadın eline, hep kalemleri dizer.
*
Ağanın öfkesi, dağları aşıp taşar,
Derin telaşımı bilen, kimseler şaşar,
Söylenmez heceyle, oku ekle aşkını,
Büyüğüm kâtipti, zavallı ufak çeri,
Tarihin aslını, bozan efendi geri.
*
Doğaya âşıkken, yırtıcı söz taşırım,
Kanımın merkezine, sert üslup kaşırım,
Söylemler mızrak gibi batar, masum ruha,
Dağlarda gezenler, dokundurmaz tenini,
Ürkeklik tutuyor, titreyen bedenini.
*
Canlıyı üzende, zorbalık uyuyamaz,
Aklımın ufkunda, tuhaflıklar duramaz,
Ayıp oyunları, betimlerim zihnimde,
Bütün olaylardan, uzak tutulan anlar,
Zihne gömülüdür, bundan çekinen canlar,
Aksi durumlarda, yolu ani bozanlar.
*
Elin lugatına, asla el uzatmazsın,
Hayal kurup, yapı şekillensin diledim,
Yiğit lisanında, belki değer bulamam,
Yâd elin hecesine, asla dokunamam,
Mantıklı sözlerle, ifadeler doğrulsun,
Geçmiş yıllar üzerine, inat vurulsun,
Birebir ortak kaldı, yazıda kainat.
*
Bebek dilekleri yerine, makinalar,
Gömülü asıl sırlar, yüzeyde kan ağlar,
Göçü etrafa akıyor, tükenmez beşer,
Uyuyan asilik, görmez asla tam gücü,
Ağalar ter döker, üretimler artarken.
*
Ulular, öfkeyle yukarıdan bakıyor,
Sanırım, bütün asırlar nara atıyor,
Peder, sabit fikirli, sakıngan delidir,
Amele soyundan gelen, ufak kişidir,
Ulu adamlar, uzattı makine devrini.
*
Tüketirim, asla acı sözden kaçmadan,
Kancıl doğam üzre, asla dert sırıtmadan,
Gen hücreleri, hep soğuk mantık getirdi,
Gücüm ayaz dağlardan, ormanlara girdi,
Issız dağlar, kabul edemezler beşeri.
*
Çekingen kimseler, gerçeklerden uzakta,
Eziyet edenler, sakınır hep tuzakta,
Tuhaf fikirler, astarıdır hep saf aklın,
Gizemli heceler, medarıdır amacın,
Tamamdır, kayboldu ufak hisler zihninde,
Silinenler, ilan olur mutlak akılda.
*
Yolda belirenler, sadece serap olur,
Yâd ellerin hecesi, asla bağlanamaz,
Rüyalar görür dilim, hevesi tutamaz,
Adamların utancı gibi, pek de durmam,
Elâlem mallarına, dönüp bakmam beri,
Lafların üstadı, nidalar atar geri,
Geçmiş tecrübeler, harmandır isyanlarda.
*
Kâinat edibi, asıl ulu fermandır,
Amaçsız uzananlar, sadece ağaçtır,
Cihazlar üreterek, yoldan çekilirler,
Merkezden sızıp, geceye dek dizilirler.
*
Rahat kişiler, durmadan sızmayı seçer,
Efendiler, gün boyu çabalardan geçer,
Asabi pederin, gerilir ruhu aniden,
Uğraş bul, akıl topla diye buyurmazdı,
Eski ebeveyn sakıngan, asla durmazdı,
İstemez ufak memur, nesli ulu birey.