Nergisler Şiiri - Osman Akçay

Kışın sonunda açar her zaman
Karlar içinde biter o fidan
Sanki bir güneş doğar uykudan
Boynu bükükçe durur nergisler
Gönül gözüyle görür nergisler

Kadehi sarı baldandır özü
Toprağa dönük sürmeli gözü
Vakti müjdeler nurludur yüzü
Dağlar başına yürür nergisler
Gönül gözüyle görür nergisler

Suda aksini seyreder dalar
Kendine âşık hülyaya salar
Rüzgâr estikçe mis gibi dolar
Yere tevazu serer nergisler
Gönül gözüyle görür nergisler

Mağrur bakışı canları yakar
Güzellik ondan etrafa akar
Görenler hayret içinde bakar
Vuslat sırrına erer nergisler
Gönül gözüyle görür nergisler

Gelinlik giymiş akça fistanı
Dillerde gezer eski destanı
Bezer bahçeyi her gülistanı
Sevda ağını örer nergisler
Gönül gözüyle görür nergisler

Kıskanır onu sümbül ile gül
Aşkından yanar divane bülbül
Rab’den bizlere eşsiz bir ödül
Sabır hırkasın giyer nergisler
Gönül gözüyle görür nergisler

Vadesi dolup solar da gider
Toprak altına güler de gider
Mevlâ emrini diler de gider
Sonsuz huzura varır nergisler
Gönül gözüyle görür nergisler

Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)