Neredesin Şiiri - Fatih Özdemir4

Boş bir oda da yalnız, dertlerimle baş başa ve yaralıyım.
Bendeki bu derdin, bu yaranın sahibini arıyorum.
Neredesin, bilemiyorum.
Kâinat, tabiat, insanlık susuyor.
Bütün âlem-i varlık susuyor.
Âlem-i varlık söylemiyor nerede olduğunu yaralı gönlüme,
Sensizlik yaramı günden güne deşmekte,
Nereye baksam, hayalin karşımda duruyor.
Yaram sızladıkça sızlıyor,
Kalbim, günden güne ışığını kaybediyor.
Senin ışığın olmadıkça solmaktayım.
Toprağım ölmekte…
Artık gül bahçemde güller yetişmez oldu.
Kalbim, çölde susuzluğunu unuttu,
Kalbim bu kara dünyada neleri unuttu da,
Bir seni unutmadı GÜL! üm…
Sensizlik, ah! GÜL! üm hayatımı soldurdu.
Hayatım, dudaklarının arasından çıkacak iki sözde saklı kaldı,
Dudaklarında esir kaldım…
Her zaman seni sormaktayım…
Her zaman seni aramaktayım…
Bir çocuğun annesini aradığı gibi,
Bende seni arıyorum.
Neredesin sevdiğim…
İlk aşkım…
İlk gözyaşım…
İlk sensizliğim…
İlk yalnızlığım…
Neredesin ‘’ilk’’lerimin sahibi…
Neredesin…