Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
geride bir hazan, mevsim ki Eylül, o da benim,
diye cevaplayasım geldi.
Acının sesini duyabilen insanın dizeleri yüreğimizi alır götürür uzaklara...
tebrikler...
keşke her kes hayatin neresinde oldugunu anlaya bilseydi.....................keşke.................. güzeldi..........
'Yüreğinin kıvrımlarında dolaşan
acının sesini duydum,'
Sahi duyulur mu acının sesi ya da sessizliği.
Mükemmel ötesi bir şiirdi.Anlatamayacağım kadar etkiledi beni.
Teşekkürler kocaman.
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta