Bin bir ümit ile bugüne kadar,
Kanla suladığım güllerim nerde.
Nisan yağmurunda zevkle gezdiğim.
Issız sokaklarım. Yollarım nerde.
Nerde bu toprağın o eski süsü,
Betonla kaplanmış yeşil örtüsü,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta