Nemli Görüntü Şiiri - Kasım Kobakçı

Bildim ki, tavandan yaşlar inecek,
Elemler, kalbime birden sinecek,
Acaba bu sızı, nasıl dinecek,
Kuruyan dudağım, suya erecek.
*
Kirişten süzülür, o safi sular,
Zihnimde canlanır, gizli korkular,
Doluyor kovaya, taşkın duygular,
Zeminin üstünde, izler kurgular.
*
Bir ahenk tutturur, sessiz odada
Tıp diye nida var, inen zerrede,
Benzemez maziye, gam var şurada,
Bir başka alem var, bu manzarada.
*
Gölgeler duvarda, raks edip durur,
Pervane ateşe, kendini vurur,
Zamanın koynunda, saatler kurur,
Yalnızlık bizleri, can evden vurur.
*
Mumların alevi, titrer esince,
Kederler depreşir, inceden ince,
Geçmişten bir hayal, ruha değince,
Sızlatır benliği, halin görünce.
*
Vakitler erişip, tan ağarınca,
Umutlar yeniden, hep doğarınca,
Güneşin şavkı da, çok çoğalınca,
Biter bu karanlık, o an çağınca.
*
Bitmeyen o yankı, kesilir birden,
Eser yok şimdi, o paslı demirden,
Arınır düşünce, paklanır kirden,
Uyanır bedenim, derin seyirden.
*
Nihayet yok oldu, nemli görüntü,
Kalktı üzerimden, siyah örüntü,
Kalmadı ortada, söz ve gürültü,
Tıp diye tükenir, hazin öyküntü.