Nehrin Öte Tarafı

Gaius öğrenemedi nedir yetinmek,
Gözünü dikti bir şahin gibi tanrıların yerine,
Bu bariz bir aşırılık gösterisi değil de ne?
Flavius dindiremedi öfkesini,
Apollon’dan gelen mızrak parçaladı gövdesini,
Mağrur bedenini Divinus’un.
Cezası buydu, suçu da büyüklenmek tanrılara.
Üretemedi ve yok oldu anında,
Kanun belli üret ve yaşa,
Zira içindeki his külfet ve savaş.
İlham gerekliydi, yazmak için tek kelime,
Başkalaşım gerekti ilham için, giderek daha derine.
Gaius Flavius kaybetti, sahip kazandı,
Sahip kaybetti, Gaius Flavius öldü,
Artık tek varis ne yazık ki Diabolicus,
Yükü ağır olur, bu denli bir yıkımın,
Omuzlarım kaldırsa da enkazı, bir çırpıda kırılır.
Devraldım davanı, önümde dikili sancak,
Senden bile daha şeytani biri ancak,
Gelip de gölgende serinler bir sabah.
Anladın her ayrıntıyı Gaius, analizin güçlü
Ama özümsemen zaman aldı çünkü,
Yarına bakamadın, inanç masken düştü.
Yalnızlık arayışına ortak olunmaz,
Tanrıdan ikaz, ateşe semender atılmaz.
Bedenini kaldırıp götürdü kollarım,
İlk kez ağlarken görüldü muzip soytarı.
Gömdük uçsuz bucaksız araziye,
Destanın unutulmaz, kelimeler yürür peşinden,
Sözlerin bahçede, ekim sonu nadası bekler.
Saklamadın kibrini, kinin hala diri,
Sevmektense öfkelenmek tercihin,
Ayrıca fazlalık tek eksiğin,
Satır başı üç metafor ve kesintisiz,
Bağışla beni, gecikti yardım eli.
Yakıtı hiddet olanın akıbeti zarar değil midir?
Biledim kılıcımı, belirdi tarih
Ant içerim bulunacak hain,
İntikamın alınacak Nemesis şahit.

(08.11.2026)