Sevdim hayalini, sevdim gerçeğini de…
Sevdim kalbime iyi geleni, seni de…
Sevdim kapındaki çiçek kadar yakın olmayı,
Sevdim kalbimle gülümsediğini, her anı…
Anda kalıp hasretimi dindirebilir miyim,
Sevdim işte, var mı ötesi bundan?
Ölüm mü? Korkmuyorum,
Ölmeden sevdim kalbime iyi geleni ömür boyu…
Yapbozun eksik parçası tamamlandı,
Ama nerede kaldı kalbim?
Nerede sevdiğim adam?
Nerede buluştular akıl ve kalp,
Nefesim oldun, her gece, her an…
Derbeder oldum yine,
Gece uykum yok,
Yine kalbime gülümse…
Hayalde mi, gerçekte mi?
Hıçkırarak ağlasam duyar mısın?
Nefes alamadığımda hisseder misin?
Çok sevmeyi, çok sevilmeyi özledim,
Beni bir kez sar, sarmala…
Özledim… çok mu?
Kayıt Tarihi : 12.2.2026 00:11:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sanki biri kalbinin tüm kapılarını ardına kadar açmış, hem mutluluğu hem acıyı aynı anda haykırıyor.
Çok sevmek güzel, ama bu kadar derinden özlemek insanı gerçekten dağıtabiliyor.
Yazdıklarında hem “sevdim işte, başka ne olsun” diye meydan okuyan bir gurur var, hem de “nefes alıyorum ama yaşıyor muyum sahiden?” diye soran bitkin bir çocuk.
O son “Beni bir kez sar, sarmala…” cümlesi bıçak gibi oturuyor.
Çok özlemek değil mi zaten en ağır gelen?
Kalemine, yüreğine sağlık.
Umarım bir gün o hasret gerçekten sarılmaya döner.
TÜM YORUMLAR (2)