Nefse Kilit Şiiri - Erdal Balcı 2

Bu ayda içime dönüyorum,
Dışarıdaki gürültüyü değil,
İçimde saklı olan sükûtu dinliyorum.

Her gün bir perde kalkıyor gönlümden,
Nefsin dar koridorları genişliyor adım adım.
Anlıyorum ki insan,
Kendi içine düştükçe
Hak’ka biraz daha yakın.

Oruç, bir açlık değil artık;
Bir arınma yolu,
Bir iç aydınlanma.
Gözüm gördüğünü değil,
Görmesi gerekeni arıyor.
Dilimin tadı susuzlukta değil,
Sabırda kuruyor,

Bir dua çekiliyor gecenin içine,
Sanki göğe değen ince bir çizgi.
İsmi anıldıkça genişliyor gökyüzü,
Rahmet, görünmeyen kapılardan
Usulca süzülüyor içime.

Sahur vakti:
Uykuyla uyanıklık arasında duran büyülü an.
Ruh, en kırılgan sesleri bile işitiyor o dem.
Bir niyet ediyorum:
Bugün daha az konuşayım,
Daha çok kalbimi anlayayım ben.

Ve gün boyu anlıyorum ki
Orucun en zor yanı açlık değil;
Kendine ayna tutmak,
Kendi karanlığını fark etmek,
Sonra o karanlığı usulca söndürmek…

İftar vakti yenilen her lokma,
Bir günahı da siliyor inan.
Bir yudum suyla;
Toprağına düşen bir tohum gibi
Yeniden doğuyor insan.

Ramazan, en çok
Benim içimdeki beni konuşturuyor:
Nereden geldim?
Nereye gidiyorum?
Hangi yükleri taşımam gerekiyor?
Hangilerini bırakmalıyım?

Her gece biraz daha hafifliyorum,
Her sahur biraz daha açılıyor içimdeki düğüm.
Ve biliyorum:
Bu ayda,
Bir yolculuk,
Bir teslimiyet,
Bir derinlik arıyorum.
Nefse kilit vuruyor,
Ama ruhun kapılarını ardına kadar açıyorum