Nefret, hafif bir rüzgâr, bir gidiş fısıltısı,
Eşyayı toplayıp, ardına hiç bakmadan kaçmak.
Kolaydır silmek, yakmak o eski hatırayı,
Bir kırık cam gibi, yerinden söküp atmak.
Sevgi bir kök salmaktır, fırtınaya göğüs geren,
Acıyı bilse de o toprağından hiç vazgeçmez.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta