Nefesim Daralıyor Şiiri - Erdem Duran

Açın kapıları, açın pencereleri,
Nefesim daralıyor, nefesim…
Ne bir hava, ne küçük bir büse,
Nefesim daralıyor, nefesim…
Gökler bile tutsak sanki bu sıkışıklıkta,
Rüzgâr uğramaz, sessizlik sarar etrafı,
Her soluk bir çığlık, her an bir ağıt,
Nefesim daralıyor, nefesim…
Açın yolları, açın ufukları,
Bir nefes olsun, bir an olsun rahatlık,
Bir küçük dokunuş, bir sessiz dokunuş,
Nefesim daralıyor, nefesim…
Ve karanlık odalarda yankılanıyor içim,
Gölgeler sarıyor, duvarlar yaklaşıyor,
Bir nefeslik umut bile göz kırpmıyor,
Nefesim daralıyor, nefesim…
Ah, bir pencere, bir kapı, bir dünya gerek,
Saklı ışıklara ulaşacak bir yol gerek,
Soluk alacak bir an, bir durak,
Nefesim daralıyor, nefesim…
Ama işte bir rüzgâr dokunuyor saçlarıma,
Uzakta bir ışık kırpıyor karanlıkta,
Ve ben fark ediyorum ki hâlâ var bir yol,
Nefesim açılıyor, nefesim…