Nefes Şiiri - Kasım Kobakçı

Nefes üflenmeden, suret belirmez bilinir,
İçten istersen şayet, umut büyür,
Yitse de yapraklar, durur kökleri,
Yavrum, göğsünü yeni bir hisse aç.
*
Hareket olmadıkça, bereket gelmezmiş,
Özünden gülersen, neşe çoğalır,
Göçse de kuşlar, çınlar sesleri,
Kızım, aklını ulu bir fikre sal.
*
Tohum çatlamadan, filiz görünmez derim,
Derinden bakarsan, ufuk açılır,
Bitse de mevsimler, döner günleri,
Kuzum, elini sıcak bir ele sun.
*
Ateş yanmadıkça, duman tütmezmiş bak,
Gönülden dilersen, dilek yücelir,
Sönse de yıldızlar, sürer izleri,
Canım, ömrünü yüce bir amaca bağla.
*
Irmak akmadıkça, yatağı dolmazmış,
Ruhundan katarsan, eser parıldar,
Çökse de saraylar, yaşar taşları,
Dostum, yüzünü aydınlık yöne dön.
*
Rüzgar esmedikçe, dal kımıldamazmış,
Aşktan yanarsan, kor harlanır,
Geçse de yıllar, kalır anıları,
Çocuğum, kapını garip bir kula arala.
*
Güneş doğmadıkça, gölge düşmezmiş,
Sabırla beklersen, meyve olgunlaşır,
Kurusa da pınarlar, sızar nemleri,
Bebem, sözünü doğru bir dille de.
*
Damar atmazsa, beden yürümezmiş,
Haktan bilirsen, vicdan aklanır,
Dursa da saatler, işler çarkları,
Küçüğüm, yasını derin bir hazza göm.
*
Maya tutmadıkça, hamur kabarmazmış,
Şevkle çalışırsan, emek değerlenir,
Soluklaşsa da resimler, parlar renkleri,
Gözüm, başını sağlam bir dize koy.
*
Dirilik uyanmadan, varlık sezilmezmiş,
Sadık kalırsan, bağlar güçlenir,
Unutulsa da isimler, yürür ünleri,
Evlat, ruhunu engin bir denize dök.