Nedim Saatcioğlu Şiirleri - Şair Nedim S ...

Bu sevginin sonu hüsran deyip de
Yeşeren gönlümü çöle çevirme
Seninle çok farklı şeyler yaşadık
Bana ayrılıktan sakın söz etme

Gidersen setleri aşar gözlerim

Hüzün damarını çatlat tenimde
İnce bir kan sızsın avuçlarıma
Bir darağacı kur gitmeden önce
Rüzgârlar asılsın dal uçlarıma

Hadi git ne olur boşa bekleme

Ben imkansızın peşindeyim oysa
Oysa ne çok isterdim “ Seni Seviyorum ” demeni...
... ... ... ... ... ... ...

Bir gece yarısı güneş doğacak
silinecek gözlerimden uyku

Güneşten bir parça düşer kalbime
İçimde inceden bir sızı başlar
Alevler kor olur kavurur beni
Sesini duymadan geçen zamanlar

Yokluğun cehennem can kafesimde

Her kaldırım taşına bir ihanet sakladık
Her sokağın başında bir siyahı akladık

Affet bizi İstanbul kadrini bilemedik
Taşından toprağından günahı silemedik

Yedisinde bir çocuk yetmişini yaşıyordu
Duaların boynu bükük
Yüreği kan ağlıyordu
Kollarında uçurum
Ellerinde pranga
Gözleri kirişlerde

Artık yoksun biliyorum…
Ne bakışların var kirpik uçlarımda ne o sımsıcak sesin kulaklarımda… zaman bütün iyi niyetlerini eledi kendi adıma ve hüzünler kaldı orta yerde “ölüm hak miras helal” misali…yenildim karanlıklara… yenildim bir kez daha…

Artık yoksun biliyorum…
Kaç kez alay ettim yüreğimdeki çocukla…kaç kez güldüm ağlanacak halime.gönül penceremden her baktığımda gözyaşı vardı odalarında ve ağlayan bir çocuk portresi asılıydı duvarlarında…ne çok alay etmiştim kendimle. ne çok hiçe saymıştım yaşanan anları.oysa anlarda gizliymiş dünyama renk veren ışıklar ve o ışıklarda saklıymış yüreğime yansıyan güneş…ne çok alay etmiştim yüreğimle hala onu seviyorum diye.

“var”sın ve yoksun. yazmak ne kadar kolay değil mi? “var” olmak, içinde milyonlarca “var” barındırır aslında. tek “var” da neleri paylaşır insan yüreğiyle bilir misin? sen kendi “var”ında nerdesin şimdi, hangi hayal denizinin hangi rotasına kilitlenmiş düşüncelerin, hangi tutsak rüyaya ortak düş yorgunu gözlerin. seven, sızlayan bazen en olmadık zamanda, en olmadık insanın tek sözüyle yıkılan yüreğin. kim için ne adına atıyor şu an.
Ben dağların ötesi bir İstanbul macerası. sen soğuk ve ayaz bir iklimin en sarhoş aymazı. sen gurbet yolcusu,sen yasak aşkın hancısı hangi anı paylaşmak istersin benimle veya hangi “var”ı.hadi anlat bana, “var”ını anlat bana. bırak bütün yoklar yerde kalsın. tut ellerinden kaldır göklere, ayakların kaldırım taşlarını sökercesine vursun yere ve gel gönlümün gözü, neye hasretsen ve ne kaldıysa içinde keşke adına paylaş benimle.
Umut duvarımdan bir tuğlada sen sök ve hadi dök hasretin en koyu gözyaşlarını avuçlarıma bırak ellerimle sileyim camların buğusuna çizdiğin oklanmış bu boş kalbi. artık ben “var”ım yanında ve benim “var”larım.
Bütün yoklar yerde kalsın, “var”ını anlat bana. gecelerin ayazından, gündüzlerin alazından şarkıların hicazından,duyguların çıkmazından ve içindeki en büyük yalnızlıktan, sıyrıl. en güzel rüyanı dizimde gör diye buradayım. artık-artık ben “var”ım.
Üzülme ve yakınma hayata karşı “var”say sen bir alıcısın, hayatsa çarşı. beğenmediğini geç, dilediğini seç ve kuşan mutluluğun zırhını. deli bir tay yarat hayal aleminde ve koş. gideceğin ülkenin adı bahar, tayının adı “var” olsun. dünü düşünme ve endişe duyma yarından çünkü “var”sın.
Kendini bir uçurumdan atmak için önce “var” olman gerekir bilirsin.

Rüya bitti vakit artık
Geç diyorsun geç öyle mi
Şimdi sana geri dönmem
Güç diyorsun güç öyle mi

Dünde kaldı güzel anlar

kolay sanırdım…

hayatımdan silip atmayı… aşkı yaşanmamış saymayı… her gece dolunay yalnızlığında çıkartıp pabuçlarımı soğuk kumlar üstünde yalınayak yürümeyi…

kolay sanırdım…