Nedim Saatcioğlu Şiirleri - Şair Nedim S ...

Kirpiğinin rengi tene değince
Başlıyor içimde mutluluk demim
Umutlar maviye yelken açıyor
Kırmızı telaşım papatyam benim

Yaşamın kıyısı sana dayandı

Yıllar sonra yenildim boyun eğdim savaşa
Sen şu ahir ömrümün en beyaz bayrağısın
Yıllar sonra kirpiğim değmedi kara kışa
Sen şu ahir ömrümün en taze yaprağısın

Hiç telaşı yok iken aşktan yana gönlümün

Sonbahar efkarı düştü gönlüme
Ne yapsam odama güneş doğmadı
Yıkıldım yerlere sabır diledim
Ömrüme mutluluk demi yağmadı

Hazana karıştı gecem gündüzüm

Gözlerini düşünmek...
Bir çölün kıyısında
yakamozları seyretmek gibi bir şeydi...
veya kutupta güneşi görmek gibi...
Bir o kadar serin ve bir o kadar sıcak
ama bana hep uzak

Bitmemiş bir resimdi o
Çırılçıplak bir kadındı
Sevişmenin rengini bilmezdi yüzü yoktu
Çünkü henüz çizilmemişti o en derin boyutu

Bir göl olmalıydı ardında ve dalgasız hayalleri

Yine mumlar yansın
Yine bu şarkı çalsın
Yine elim dizinde
Yine sana dair şiirler olsun dilimde
Ve sen bana yine “öyle” bak olur mu

silinsin gözlerinden günün yorgunluğu…hayaller meze olsun rüyaların davetinde…hep gülen bir çocuk yüzü düşsün payına ve sana doğru açan sarı bir gül…. yürü… … … silinsin amansız zamanların yüreğine bastığı mühür… ayakların okşarcasına dokunsun kaldırım taşlarına... sokaklar adım adım seni çağırsın mutluluğun yollarına ve sen bekli de hayatında ilk defa, yüreğini al avuçlarına… bir serçeye dokunurcasına…

hadi kapat gözlerini… rüyanda sevdiklerini görmeyi unutma…

kendin için bir adım at hayata…. hani vardır ya “pembe panjurlu mavi perdeli ev” hikayeleri… hadi onları yaşa düşlerinde, ne kaybedersin ki... bırak düşlerini bir kartalın kanatlarında havalansın, bırak her nerede kalmak istiyorsa orada kalsın… kapalı kalsın anıların perdesi… yosun tutsun bu hüzün bilmecesi… zaman anlamını yitirsin dakikalarda... dün adına ne varsa hayatında sil gözlerinden, hatta nefes bile alma… akrep ağır, yelkovan uçarıdır unutma…

Hep düşündüm...
Hayatta neyi eksik yaptım
Veya neyi abarttım
Hayal dünyamı ardına kadar aralayan kimdi
“yalnızlığın son perdesi”
En muhteşem gösterimdi

Gözlerimde fırtınalar dindi
Yüreğimdeki alevler
Yerini küllere bıraktı
Biliyor musun hasretin de
Eskisi kadar ağır gelmiyor bana

Yalnızlığın beyaz perde aralığından seyrederdim sokağı
Karanlık ve bir o kadar kimsesizdi yapraklar
Geceler en uzun çöl sıcağı
Geceler en uzun mesafedir yaşayana
ağaçlar anlamazlar