Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

ıhlamur kokulu gecelerden
eser kalmadı buralarda
ölüm kol geziyor
cadde ve sokaklarda
göz gözü görmüyor
bir sis

yaşam ritüelimsin
gülümseyişinden
nefesinden
sesinden
yüzünden
yüreğinden

kaldırın engelleri
tel örgüleri
sürgüleri, setleri
tek kişilik hücreleri
indirin süngüleri
çekin tetikten elleri

iki arada bir derede
ve diken üstünde
güvercin ürkekliğinde
mülteci duygularla
yaşarım sevdamı
yukarısı bıyık

toprak
ağaç
çiçek
yağmurla
ve güneşle buluştuğunda
koklaştığında rüzgarla

tüylerimi diken diken eden
duygularımı devşiren
aklımı karıştıran
yüreğimi savuran
sevdamın uğrak durağı
güzel bakışlım

kime güvenmeli
bilemiyorum
güven de
yitirmiş benliğini
ve kimliğini

sağanak halinde yağan
kin ve öfkeden korunmanın
güvenli limanında
aramadan,
buldum seni
dingin

iyileşmeye yüz tutmuş
kabuk bağlamış yaramı
ve yüreğimi kanattın
ve içim
gürül gürül yangın sana

ağırbaşlı
sözüne sadık
davasında katı
ve saplantısız
mücadelede ısrarlı
ve kararlı