Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

iki cambazın
bir ipte oynadığı
kör düzlemde
bir ucundan
diğerine

öpülesi gözlerin
sevilesi saçlarını
el ele tutuşlarımızla
o güzel yüreğini
savruluşlarımızdan arta kalan
sevdayla buluşturmak

her gün üretmek
yeniden keşfetmek
özüne güvenmek
ağız dolusu küfretmek
ve elindekilerle yetinmek
müthiş

sana
ve yüreğine yazmak
yüreğime kazımak
kalıcı eser bırakmak
sarsıcı
ve müthiş

ortası delik sarı yirmi beş kuruşa
sahip olmaktı
herkesin içemediği su
şehir ekmeği içi helvaydı
buğusu üstünde ekmeğin kokusu
bağdaş kurup

ne menem şeydir mutluluk
birileri dört çekerle gezerken
ayaklarına güvenmektir

kimileri pervasız
homili gırtlak götürürken

kanıksamadan ölümleri
kabullenmeden zulümleri
reva görülen
mutluluk kırıntısına
razı olmadan
silkelenip

cesaretime sığınarak
gözlerine baktığımda
ışıltısı hiç azalmayan
masum iki bebek karşımda
yaşama sevinci
sevdanın derinliği

boşuna arıyorsun
mutluluğu
boşu boşuna
tek tuğla koydun mu
inşasına

inan, sahip olduklarından
başkası değil mutluluk
bir oda,bir mutfak
antikaya dönmüş eşya
ilk üretimden miras
külüstür bir araca kalsan