çok hoyrat yaşadık
bu hayatı
hiç bitmeyecekmiş
yaşlanmayacakmışız
sonsuzmuşçasına
şimdilerde
daha çocuk yaşımızda
biri bilyelerimizi aldı
diğeri topumuzu patlattı
gözlüğümüzü kırdı
mutluluğumuzun üstüne yattı
öteki
çelik çomak oynadığımız
gökyüzünde
yıldızları saydığımız
kestane kokulu akşamlarında
kalan çocukluğumuz
şimdilerde
köprü altı çocukları gibi
sahipsiz ve mahcup
kalacak yeri olmayan,
sünnet çocuğu gibi
musmutlu,
iyi (!) aile çocuğu gibi
o küçücüklüğümüzle
minnacık bedenimizle
boyumuzdan büyük işlere
burnumuzu sokardık
bir an önce
büyümek istercesine
tabii ki yasımızı da tutacağız
bu enkazın altından kurtulup
doğrularak
ayağa da kalkacağız
umut ekeceğiz daldaki tomurcuğa
selam göndereceğiz gökkuşağına
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!